Random Thoughts

ช้า ๆ ไม่ลืม

Nat Luenthaisong — Sun, 18 Apr 2010 11:35:28 +0000

จริงอย่างที่กุนเดอราว่าไว้ทำนองนี้ ความจำแปรผันตรงกับความช้าและระยะเวลา ยิ่งช้ายิ่งนานยิ่งจำได้ แต่ตามกฎธรรมชาติ ไม่มีอะไรคงทนถาวร ความทรงจำไม่ต่างอะไรกันความฝัน มันไม่ได้มีอยู่จริงในปัจจุบัน ความฝันจางเร็วกว่าและสร้างความสะเทือนอารมณ์ได้น้อยกว่าความจำเพราะระดับของความเสมือนจริงที่ต่างกัน แต่ความจำเองก็เกิดจากมุมมองแบบอัตวิสัยจึงถูกปรุงแต่งไม่ใช่ความเป็นจริงเสมอไป ขึ้นอยู่กับภาวะปัจจัยของผู้สร้างความจำ บางครั้งเหตุการณ์หรือสถานการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นนั้นอาจทำให้เกิดความจำที่มืดมนขณะอยู่ในภาวะจิตใจห่อเหี่ยว หรือหากจิตใจแข็งแรงแจ่มใส เราอาจจะจำอะไรไม่ได้เลยก็ได้ เพราะช่วงเวลาที่เรามีความสุขนั้นอะไร ๆ ก็รวดเร็วไปหมด แต่เวลาที่เราซึมเศร้าอะไร ๆ ก็ดูเหมือนเคลื่อนไหวแบบสโลว์โมชั่นไปหมด

weekend to do list

Nat Luenthaisong — Fri, 16 Apr 2010 07:03:43 +0000

- actionscript, Augmented Reality
- Max programming for Sci-Art at Shanghai
- an iPhone/iPad software
- Study/Experiment more with openframeworks

“Sometimes I would reach out and try to grasp the grains of light, but my fingers touched nothing.”

Nat Luenthaisong — Wed, 26 Aug 2009 10:47:22 +0000

“Sometimes I would reach out and try to grasp the grains of light, but my fingers touched nothing.”
– Norwegian Wood

ผมทำแบบนี้ด้วยเหมือนกัน

What’s done, is done.

Nat Luenthaisong — Sun, 23 Aug 2009 16:40:30 +0000

Once upon the time, a woman said “What’s done, is done.”
Nothing I can do, but accept it and let it be whatever it will be, will be.
The song may over, but life must go on.

lost all continents

Nat Luenthaisong — Sat, 22 Aug 2009 10:33:47 +0000

ไม่มียุโรป ไม่มีเอเชีย ไม่อเมริกาเหนือ-ใต้ ไม่มีแอฟริกา ไม่มีออสเตรเลีย
ไม่มีทวีปไหนเหลือ
ในโลกของผม
มีแต่เวิ้งน้ำอันว่างเปล่า

“So, what do I do now?”

Nat Luenthaisong — Sat, 22 Aug 2009 10:13:04 +0000

And standing in front of the traffic light, I asked myself “So, what do I do now?” I mean, really: five minutes, ten minutes, fifteen minutes from now, what the hell should I be doing? Where should I go? What do I want to do? Where do I want to go? What’ll happen if I do something? What’ll happen if I go somewhere?
But I couldn’t come up with a single answer to any of those questions.

from The Twins and the Sunken Continent By MURAKAMI Haruki
Translated by Christopher Allison

Pain is inevitable.

Nat Luenthaisong — Sat, 22 Aug 2009 04:32:08 +0000

Pain is inevitable.
Suffering is optional.

-Preface: What I talk about when I talk abut running – Haruki Murakami

Crime&Punishment

Nat Luenthaisong — Fri, 21 Aug 2009 01:04:21 +0000

นานมาแล้วที่ผมอ่านอาชญากรรมและการลงทัณฑ์แต่ไม่เคยซึ้งเท่าตอนนี้
แม้จะไม่ได้อ่านแต่นึกทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับราสโคลนิคอฟ
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าราสโคลนิคอฟรู้สึกอย่างไรหลังจามคมขวานลงหัวหญิงสาวคนนั้น
เศร้า เสียใจและทำอะไรไม่ได้ แก้ไขอะไรไม่ได้ อึดอัดประสาทหลอน เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

เข้าใจแล้วว่าทำไมดอสตอยเยฟกี้ถึงตั้งชื่อเรื่องว่าอาชญากรรมและการลงทัณฑ์
การลงทัณฑ์เกิดขึ้นทันทีหลังวินาทีนั้นและความรุนแรงของความหลอกหลอนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เริ่มนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ คิดหมกหมุ่นอยู่แต่กับความผิดผลโทษความผิดผลโทษความผิดผลโทษโกรธเกลียดตัวเองโกรธเกลียดตัวเอง

too fragile

Nat Luenthaisong — Thu, 20 Aug 2009 04:23:56 +0000

ความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน บอบบาง เหมือนโดมิโน่ที่เราค่อย ๆ บรรจงวางตัวโดมิโน่ทีละตัวช้า ๆ เรียงเป็นสายงดงาม เรามองมันอย่างภูมิใจ แต่เพียงแค่เราวางพลาดหรือพลั้งไปสะกิดทุกอย่างสลาย โดมิโน่ล้มหมดในชั่วพริบตา เรามองมันพังทลาย โกรธเและกลียดชังตัวเอง เวลาที่ใช้ในการสร้างทั้งหมด เหลือเพียงซากเกลื่อนกลาดระเนระนาดกับความทรงจำ

บางสิ่งยิ่งเหนี่ยวรั้งเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล เราสูญเสียสิ่งนั้นไปอยู่ดี ทั้งที่เราพยายามกระโดดคว้ากลับกลายเป็นผลักออกไป เหมือนวิ่งถอยหลังยิ่งวิ่งเร็วเท่าไหร่ระยะห่างมีแต่เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

ผมเพิ่งตระหนักว่าผมไม่เคยและคงไม่สามารถเกลียดใครเท่าเกลียดตัวเองอีกแล้ว มันทรมานที่ต้องทนอยู่กับคนที่ตัวเองเกลียดทุกวินาที

I feel melancholy

Nat Luenthaisong — Mon, 17 Aug 2009 03:31:42 +0000

I can quote hundreds or even thousands of quotations about the sadness, but what use of it, even though many of them seem able to reflect my sorrows, but no, non of them can really express it, how does it feel? embarrassed, It’s like you’re naked in front of thousands eyes and no, not a single place for you to hide, then you realized that they’re discussing about how pathetic you are, and you, you begin to hate yourself more than anything you hate. you really want to disappear to somewhere, another place, another time, another century, another universe. no, this is not the way to go about it, I can’t translate these feelings in to sentences. I just feel lost.