of Nat Luenthaisong
You are currently browsing the archive for the Literature category.
“But I love your feet
only because they walked
upon the earth and upon
the wind and upon the waters,
until they found me.”
— Pablo Neruda
เปิดอ่านโน้ตเก่า ๆ ดู เลยเจอบทกวี ๆ น่ารัก ๆ บทนี้ ของ Neruda
ช่วงนี้หมดแรง สงสัยต้องอ่าน Tropic of Cancer อีกรอบ
เพราะจากที่อ่านโน้ตเก่า ๆ แล้วรู้สึกว่าตอนที่อ่าน Tropic of Cancer
ผมจะมีแรงเยอะมีกำลังใจในการมีชีวิตอยู่เป็นพิเศษ Henry Miller สุดยอดที่หนึ่งในใจเสมอ ;P
Tags: Poetry
รักครั้งแล้วครั้งเล่า
แล้วเวลานั้นจะมาถึง
เมื่อ, พร้อมความปิติยินดี
เธอจะกล่าวทักทายการมาถึงของตัวเธอเอง
ที่ประตูของเธอ, ในกระจกเงาของเธอ
และทั้งสองยิ้มต้อนรับให้แก่กันและกันและเอ่ยว่า, นั่งนี้สิ, ทานสิ
และเธอจะมีรักอีกครั้งกับคนแปลกหน้าซึ่งก็คือตัวเธอเอง.
ให้ไวน์, ให้ขนมปัง, ให้หัวใจของเธอคืนไป
แก่เธอเอง, แก่คนแปลกหน้าที่รักเธอชั่วชีวิตเธอ, ผู้ที่เธอละเลย
เพื่อผู้อื่น, ผู้ที่รู้จักเธอถึงดวงใจ
เอาจดหมายรักที่อยู่ในชั้นหนังสือลงมา,ภาพถ่าย, บันทึกอันหม่นหมอง
ลอกภาพเธอออกจากกระจกเงา
นั่งก่อน, เฉลิมฉลองกับชีวิตของเธอเดเร็ค วอล์คอตต์
ผมแปลอาจจะไม่ตรงเท่าไรแต่ผมก็ชอบ แปลเองชอบเองอ่านเอง รสนิยมดีเลิศ =P
Tags: Poetry
Why, if this interval of being can be spent serenely
in the form of a laurel, slightly darker than all
other green, with tiny waves on the edges
of every leaf (like the smile of a breeze) –: why then
have to be human – and, escaping from fate,
keep longing for fate? ….Oh not because happiness exists,
that too-hasty profit snatched from approaching loss,
Not out of curiosity, not as practice for the heart, which
would exist in the laurel too….But because truly being here is so much; because everything here
apparently needs us, this fleeting world, which is in some strange way
keeps calling to us. Us, the most fleeting of all.
Once for each thing. Just once; no more. And we too,
just once. And never again. But to have been
this once, completely, even if only once:
to have been at one with the earth, seems beyond undoing.Rainer Maria Rilke
to be happy to be here and now(“?” or “!” or “.”)
I go with “.”
Tags: Poetry, Rainer Maria Rilke
**
The time will come
when, with elation
you will greet yourself arriving
at your own door, in your own mirror
and each will smile at the other’s welcome,and say, sit here. Eat.
You will love again the stranger who was your self.
Give wine. Give bread. Give back your heart
to itself, to the stranger who has loved youall your life, whom you ignored
for another, who knows you by heart.
Take down the love letters from the bookshelf,the photographs, the desperate notes,
peel your own image from the mirror.
Sit. Feast on your life.
Derek Walcott
** Painting
“Reproduction Prohibited – La Reproduction Interdite”
(Portrait of Edward James), 1937 by René Magritte
Tags: Poetry
Who knows what I want to do? Who knows what anyone wants to do? How can you be sure about something like that? Isn’t it all a question of brain chemistry, signals going back and forth, electrical energy in the cortex? How do you know whether something is really what you want to do or just some kind of nerve impulse in the brain. Some minor little activity takes place somewhere in this unimportant place in one of the brain hemispheres and suddenly I want to go to Montana or I don’t want to go to Montana.
White Noise, Don DeLillo
ช่วงนี้อ่านหนังสือชื่อ “How we decide” เขียนโดย Jonah Lehrer คนเขียน “Proust was a neuroscientist “ ได้รู้ได้คิดอะไรเยอะ แต่มันยังชัดเจนและเยอะเกินไปต้องรอย่อยอีกสักพักใหญ่ถึงจะเขียนสิ่งที่คิดสิ่งที่ตีความได้
“You can’t experience being alive without realizing that you have to die, she thought. But it’s just as impossible to realize you have to die without thinking how incredibly amazing it is to be alive.”
Chapter 1, “The Garden of Eden,” – Sophie’s World by Jostein Gaarder
May Kasahara’s Point of View : 6
My depiction of "The Duck People"
Now I’m going to write about the duck people. Yes, I know this is the first time I’ve mentioned them, but here goes.
I told you before how this factory I’m working in has this huge property, with woods and a pond and stuff. It’s great for taking walks. The pond’s a pretty big one, and that’s where the duck people live, maybe twelve birds altogether. I don’t know how their family is organized. I suppose they’ve got their internal arrangements, with some members getting along better with some and not so well with others, but I’ve never seen them fight.
It’s December, so ice has started to form on the pond, but not such thick ice. Even when it’s cold, there’s still enough open water left so the ducks can swim around a little bit. When it’s cold enough for thick ice, I’m told, some of the girls cone here to ice-skate. Then the duck people (yes, I know it’s a weird expression, but I’ve gotten in the habit of using it, so it just comes out) will have to go somewhere else. I don’t like ice-skating, so I’m kind of hoping there won’t be any ice, but I don’t think it’s going to do any good. I mean, it gets really cold in this part of the country, so as long as they go on living here, the duck people are going to have to resign themselves to it.
I come here every weekend these days and kill time watching the duck people. When I’m doing that, two or three hours can go by before I know it. I go out in the cold, armed head to foot like some kind of polar-bear hunter: tights, hat, scarf, boots, fur-trimmed coat. And I spend hours sitting on a rock all by myself, spacing out, watching the duck people. Sometimes I feed them old bread. Of course, there’s nobody else here with the time to do such crazy things.
You may not know this, Mr. Wind-Up Bird, but ducks are very pleasant people to spend time with. I never get tired of watching them. I’ll never understand why everybody else bothers to go somewhere way far away and pay good money to see some stupid movie instead of enjoying these people. Like sometimes they’ll come flapping through the air and land on the ice, but their feet slide and they fall over. It’s like a TV comedy! They make me laugh even with nobody else around. Of course, they’re not clowning around trying to make me laugh. They’re doing their best to live very serious lives, and they just happen to fall down sometimes. I think that’s neat.
The duck people have these flat orange feet that are really cute, like they’re wearing little kids’ rain boots, but they’re not made for walking on ice, I guess, because I see them slipping and sliding all over the place, and some even fall on their bottoms. They must not have nonslip treads. So winter is not a really fun season for the duck people, probably. I wonder what they think, deep down inside, about ice and stuff. I bet they don’t hate it all that much. It just seems that way to me from watching them. They look like they’re living happily enough, even if it’s winter, probably just grumbling to themselves, “Ice again? Oh, well…” That’s another thing I really like about the duck people.
The pond is in the middle of the woods, far from everything. Nobody (but me, of course!) bothers to walk all the way over here at this time of year, except on unusually warm days. I walk down the path through the woods, and my boots crunch on the ice that’s left from a recent snowfall. I see lots of birds all around. When I’ve got my collar up and my scarf wrapped round and round under my chin, and my breath makes white puffs in the air, and I’ve got a chunk of bread in my pocket, and I’m walking down the path in the woods, thinking about the duck people, I get this really warm, happy feeling, and it hits me that I haven’t felt happy like this for a long, long time.
OK, that’s enough about the duck people.from The Story of the Duck People
*
Shadows and Tears
*
(May Kasahara’s Point of View: 6) /The Wind-Up Bird Chronicle – Haruki Murakami
Tags: Haruki Murakami, Illustration, Japanese Literature, May Kasahara, The Duck People
We fell into a special mood on those nights off the Zinc Cliffs: gay, but with a touch of suspense, as if inside our skulls, instead of the brain, we felt a fish, floating, attracted by the Moon. And so we navigated, playing and singing. The Captain’s wife played the harp; she had very long arms, silvery as eels on those nights, and armpits as dark and mysterious as sea urchins; and the sound of the harp was sweet and piercing, so sweet and piercing it was almost unbearable, and we were forced to let out long cries, not so much to accompany the music as to protect our hearing from it.
from “The Distance of the Moon”
เมื่อวานผมได้หนังสือรวมเรื่องสั้นในชุด “Cosmicomics” ครบทุกเรื่องของ”อิตาโล คัลวิโน่”มา ซึ่งหนังสือเล่มนี้มีเรื่องที่แปลเป็นภาษาอังกฤษครั้งแรก 7 เรื่องแปลโดย Martin McLaughlin รวมกับ “Cosmicomics” และ “T zero” (หรือ Time and The Hunter) ที่ William Weaver แปลและรวมกับ 4 เรื่องที่ Tim Parks แปลจาก “Numbers in the dark and other stories” ซึ่งรวมเรื่องสั้นชุดนี้เป็นเรื่องสั้นเชิงทดลองของคัลวิโน่ ที่ผมประทับใจคือพระเอกหลายเรื่องในเล่มนี้ชื่อกวนตีนมาก ชื่อ “Qfwfq” ซึ่งอ่านออกเสียงไม่ได้ถ้าให้แปลเป็นไทยคงจะแปลได้ว่า “ๆดไดๆ” หรือ “ฟหกหฟ” อะไรประมาณนี้ ส่วนตัวเรื่องก็จะแปลก ๆ เหมือนพวกการ์ตูนเว่อร์ ๆ แต่มีหลักวิทยาศาสตร์ปนตัวอย่างเช่นเรื่อง “ระยะห่างของดวงจันทร์” เป็นเรื่องที่เอาหลักของแรงโน้มถ่วงมาเล่น ระหว่างแรงดึงดูดของดวงจันทร์และโลก ความรักความอิจฉาความหึงหวง ฯลฯ จะเล่าตอนเริ่มของเรื่องให้ฟัง “กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ดวงจันทร์ยังอยู่ใกล้โลกมาก ๆ เวลาที่ดวงจันทร์ลอยมาใกล้ผาสังกะสีจะเป็นตำแหน่งที่ดวงจันทร์ใกล้โลกมากที่สุด แล้วตอนนั้นพวก Qfwfq กัปตัน Vhd Vhd เมียกัปตัน ญาติหูหนวกของ Qfwfq และ little Xlthlx จะลอยเรือมาใต้ดวงจันทร์แล้วพาดบันไดแล้วปีนไปดวงจันทร์เพื่อไปเก็บนมที่ดวงจันทร์ ที่ตลกก็คือพวกเขาสามารถลอยได้ถ้าอยู่ในตำแหน่งสมดุลของแรงดึงดูดระหว่างดวงจันทร์กับโลก สนุกดีน่ารักดี คัลวิโน่บรรยายเก่งมากเห็นภาพเป็นการ์ตูนเลย
I still look for her as soon as the first sliver appears in the sky, and the more it waxes, the more clearly I imagine I can see her, her or something of her, but only her, in a hundred, a thousand different vistas, she who makes the Moon the Moon and, whenever she is full, sets the dogs to howling all night long, and me with them.
also from “The Distance of the Moon”
จะว่ากันตรง ๆ แล้วแม้ว่า “Cosmicomics” ไม่สนุกและไม่โด่งดังเท่านิยายไตรภาค”Our Ancestors” หรือนิยายที่เป็นแรงบันดาลใจของในเหล่าสถาปนิก-นักออกแบบอย่าง “Invisible Cities” หรือนิยายที่เป็นชิ้นเอกที่โคตรสนุกและกวนตีนของเขาคือ “If on a Winter’s Night a Traveller” (เล่มนี้มีแปลไทยชื่อ “หากค่ำคืนหนึ่งในฤดูหนาว นักเดินทางคนหนึ่ง” ซึ่ง “หากค่ำคืนหนึ่งในฤดูหนาวฯ” เป็นหนังสือที่ผมรักมากที่สุดเล่มหนึ่ง) แต่แฟนคัลวิโน่อย่างผมก็ดีใจที่ได้เห็นหนังสือเล่มใหม่(ปกแข็ง)ของคัลวิโล่ที่ว่างขายที่ชั้นหนังสือในช่วงชีิวิตการอ่านของผม =D
ปล. เรื่อง “The Distance of the Moon” น่ารักจนมีคนเอาไปแต่งเพลง, มีคนเอาไปทำเป็นเกม เกมน่ารักมากมี 9 ending, มีคนเอาไปทำ Thesis ด้วยเป็น Animation มีหลายคนหลาย Version.
Tags: Italo Calvino, Literature, Quotation, Short Stories
“Is it possible, in the final analysis, for one human being to achieve perfect understanding of another?
We can invest enormous time and energy in serious efforts to know another person, but in the end, how close can we come to that person’s essence? We convince ourselves that we know the other person well, but do we really know anything important about anyone?”Toru Okada(aka Mr.Wind-Up Bird) from The Wind-up Bird Chronicle by Haruki Murakami
my final answer is “No,”
“talent means next to nothing, while experience, acquired in humility and with hard work, means everything.”
from The Perfume by Patrick Süskind