“Sometimes I would reach out and try to grasp the grains of light, but my fingers touched nothing.”
– Norwegian Wood
ผมทำแบบนี้ด้วยเหมือนกัน
You are currently browsing the monthly archive for August 2009.
Once upon the time, a woman said “What’s done, is done.”
Nothing I can do, but accept it and let it be whatever it will be, will be.
The song may over, but life must go on.
ไม่มียุโรป ไม่มีเอเชีย ไม่อเมริกาเหนือ-ใต้ ไม่มีแอฟริกา ไม่มีออสเตรเลีย
ไม่มีทวีปไหนเหลือ
ในโลกของผม
มีแต่เวิ้งน้ำอันว่างเปล่า
And standing in front of the traffic light, I asked myself “So, what do I do now?” I mean, really: five minutes, ten minutes, fifteen minutes from now, what the hell should I be doing? Where should I go? What do I want to do? Where do I want to go? What’ll happen if I do something? What’ll happen if I go somewhere?
But I couldn’t come up with a single answer to any of those questions.
from The Twins and the Sunken Continent By MURAKAMI Haruki
Translated by Christopher Allison
Pain is inevitable.
Suffering is optional.
-Preface: What I talk about when I talk abut running – Haruki Murakami
นานมาแล้วที่ผมอ่านอาชญากรรมและการลงทัณฑ์แต่ไม่เคยซึ้งเท่าตอนนี้
แม้จะไม่ได้อ่านแต่นึกทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับราสโคลนิคอฟ
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าราสโคลนิคอฟรู้สึกอย่างไรหลังจามคมขวานลงหัวหญิงสาวคนนั้น
เศร้า เสียใจและทำอะไรไม่ได้ แก้ไขอะไรไม่ได้ อึดอัดประสาทหลอน เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เข้าใจแล้วว่าทำไมดอสตอยเยฟกี้ถึงตั้งชื่อเรื่องว่าอาชญากรรมและการลงทัณฑ์
การลงทัณฑ์เกิดขึ้นทันทีหลังวินาทีนั้นและความรุนแรงของความหลอกหลอนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เริ่มนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ คิดหมกหมุ่นอยู่แต่กับความผิดผลโทษความผิดผลโทษความผิดผลโทษโกรธเกลียดตัวเองโกรธเกลียดตัวเอง
ความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน บอบบาง เหมือนโดมิโน่ที่เราค่อย ๆ บรรจงวางตัวโดมิโน่ทีละตัวช้า ๆ เรียงเป็นสายงดงาม เรามองมันอย่างภูมิใจ แต่เพียงแค่เราวางพลาดหรือพลั้งไปสะกิดทุกอย่างสลาย โดมิโน่ล้มหมดในชั่วพริบตา เรามองมันพังทลาย โกรธเและกลียดชังตัวเอง เวลาที่ใช้ในการสร้างทั้งหมด เหลือเพียงซากเกลื่อนกลาดระเนระนาดกับความทรงจำ
บางสิ่งยิ่งเหนี่ยวรั้งเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล เราสูญเสียสิ่งนั้นไปอยู่ดี ทั้งที่เราพยายามกระโดดคว้ากลับกลายเป็นผลักออกไป เหมือนวิ่งถอยหลังยิ่งวิ่งเร็วเท่าไหร่ระยะห่างมีแต่เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น
ผมเพิ่งตระหนักว่าผมไม่เคยและคงไม่สามารถเกลียดใครเท่าเกลียดตัวเองอีกแล้ว มันทรมานที่ต้องทนอยู่กับคนที่ตัวเองเกลียดทุกวินาที
I can quote hundreds or even thousands of quotations about the sadness, but what use of it, even though many of them seem able to reflect my sorrows, but no, non of them can really express it, how does it feel? embarrassed, It’s like you’re naked in front of thousands eyes and no, not a single place for you to hide, then you realized that they’re discussing about how pathetic you are, and you, you begin to hate yourself more than anything you hate. you really want to disappear to somewhere, another place, another time, another century, another universe. no, this is not the way to go about it, I can’t translate these feelings in to sentences. I just feel lost.
Loneliness wasn’t such a bad feeling. It was like the stillness of the pin oak after the little birds had flown off.
Haruki Murakami, A Wild Sheep Chase.
“The Son of Man” that suggests the solitary Being facing the entirety of human experience. The title is from Christian nomenclature, and the work uses symbolism from the book of Genesis, in particular an apple, that metaphysically complicating, irresistibly forbidden and irresistibly plausible fruit of the “Tree of Knowledge” or “Tree of Life.” The primary figure, the only figure is the familiar petit-bourgeois businessman of Magritte paintings, well-dressed in black suit, tie, bowler hat and coat, stiff, seemingly oblivious in juxtaposition with his surroundings, . . . (text quoted from here)
