— Random Thoughts

วันศุกร์: เข้าสมาคมฯ
เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาผม ปอมและดกเดินสายประชาสัมพันธ์ทริป “ปั่นตะลุย” ไปบอกเพื่อนๆ ที่ปั่นในสวนเบญจกิตติ ผมนัดกับ “หมี” ที่สวนเบญจกิตติว่าจะมาแจมปั่นด้วยแต่สุดท้ายไม่ได้ปั่นเพราะต้องรีบไป “สมาคมจักรยานเพื่อสุขภาพไทย” เพื่อไปดูว่าเขาจัดทริปกันยังไงบ้าง ประเด็นคือได้รู้ข่าวจากหมีว่าชาวอะเดย์จะปั่นจักรยานจากอะเดย์ไปบางปูพรุ่งนี้ ผมหันไปตามปอม “เฮ้ย เขาจะปั่นไปบางปูกันพรุ่งนี้ไปปะ?” “ไปดิ” “เจอกัน 7 โมงนะครับ”

จากนั้นผมกับปอมก็ปั่นจากสวนเบญจกิตติไป “สมาคมจักรยานเพื่อสุขภาพไทย” เราไปถึงก่อนเวลานัดที่ทางสมาคมฯ ประกาศไว้ทางเว็บครึ่งชั่วโมง ตอนไปถึงคนน้อยมากผมกับปอมก็เขินๆ แต่ผมก็ทำใจกล้าหน้าด้านเดินไปคุยกับคนที่นั่งอยู่หน้าสมาคมฯ “เดี๋ยวจะปั่นไปที่อมรพันธ์กันใช่มั้ยครับ?” ผู้ชายคนนั้นพยักหน้าตอบรับ “พวกผมขอปั่นไปด้วยได้มั้ยครับ?” ผู้ชายคนนั้นทำหน้างงๆ แล้วพยักตอบรับ ผมก็ “ขอบคุณครับ” มารู้ตอนหลังว่าผู้ชายคนนั้นก็เพิ่งมาปั่นเป็นครั้งแรกเหมือนกันถึงว่าสิทำหน้างง ไม่นานดกก็มาสมทบอีกคน ระหว่างรอเวลาก็มีการขายไฟติดจักรยานถูกมากดวงละ 50 บาท (ปกติดวงละหลายร้อย) ผมซื้อมาสองดวงติดท้ายรถหนึ่งดวง ติดหมวกหนึ่งดวง จากนั้นมีให้บริจาคเงินช่วยผู้ป่วยโรคเอดส์ ผมก็บริจาคไปได้เสื้อมาหนึ่งตัวเป็นที่ระลึก รอสักประมาณครึ่งชั่วโมงคนก็มาเยอะมากประมาณ 50-60 คนได้ ขบวนจักรยานเริ่มออกจากสมาคมฯ โดยที่ทีม Coffee Bike เป็นคนจัดนำขบวน ปั่นๆ หยุดๆ ไม่นานนักก็ถึงอมรพันธ์ ไปร้านอาหารร้านนึงจำชื่อไม่ได้แล้ว มีชาเขียวให้ดื่มฟรีไม่จำกัด อาหารผมก็สั่งสลัดผักกับซุปเห็ดกินกันเสร็จก็ปั่นกลับ พวกเราแยกกับขบวนตรงสะพานหัวช้าง ผมกลับห้องได้รับ Message จากวีถามว่าจะปั่นไปบางปูด้วยกันเหรอ? ใช่ครับ เจอกัน วีบอกจะใช้ Find My Friends ผมส่ง Apple ID ให้แป๊บนึงก็ได้ Location แบบชั่วคราวของ วีกับคุณก้อง ทรงกลด บางยี่ขันมา เก็บของซักกางเกงจักรยาน จัดเตรียมอุปกรณ์กว่าจะเสร็จก็เกือบตีสอง ปิดไฟนอนทันทีเพราะต้องตื่นหกโมงเช้าแปลว่าเหลือเวลานอนสี่ชั่วโมง นัดปอมไว้ที่สตูฯ ตอนหกโมงครึ่ง เพราะต้องไปถึงอะเดย์เจ็ดโมงตรง

วันเสาร์: ปั่นไปบางปูกับชาวอะเดย์

แต่งตัวผิดงานแล้ว, เปลี่ยนยาง, แปลงร่าง, เพื่อนใหม่
ตื่นก่อนหกโมงสิบนาที ปอมส่ง Message มาถาม “ใส่ชุดอะไร?” “ชุดเดิม” “หมายถึงธรรมดาหรือชุดจักรยาน” “จักรยานดิ 100 โลนะมึง” “โอเค” “โอเค” อาบน้ำเสร็จแต่งตัวเสร็จก็จูงจักรยานลงลิฟท์ออกมาสตูฯ เลย เพราะอุปกรณ์ทุกอย่างเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ไปถึงสตูฯ หกโมงครึ่งพอดี ปอมขับรถมาพอดี เราโอ้เอ้อยู่ที่สตูสักสิบห้านาทีก็ปั่นออกไปอะเดย์ถึงอะเดย์เจ็ดโมงตรง เจอน้องคนนึงนั่งข้างจักรยานแต่งตัวตามสบายมาก ผมเริ่มมองหน้าไอ้ปอม “แต่งตัวมาผิดงานแล้วกู” ท่าทางเขาจะปั่นกันแบบชมวิวชิวๆ เห็นยังไม่มีใครมาผมกะปอมเลยไปซื้อปาท่องโก๋ กาแฟกิน ระหว่างรอกาแฟก็คุยกันว่า เราแต่งชุดเต็มยศไปหน่อย ไม่เป็นไรคิดเสียว่าเราเป็นรถตำรวจนำขบวนแล้วกัน แต่ก็แอบลุ้นว่าคนอื่นน่าจะมีใครใส่ชุดเต็มยศมาบ้าง นอกจากผมกับปอมที่แต่งตัวเหมือนกันเป๊ะจนมีคนถามว่าเสื้อทีมเหรอ? ปั่นกลับไปอะเดย์ก็เห็นนักปั่นมากันหลายคนแล้ว แต่แต่งชุดสบายๆ หมดเลย แต่งตัวมาผิดงานจริงๆ ด้วย ช่างมันคิดเสียว่าเราเป็นรถตำรวจ ผมก็สวัสดีครับผมณัฐขอไปด้วยนะครับ ผมปอมครับ ปอมแนะนำตัว จากนั้นเอี่ยวผู้เป็นดั่งดาวเหนือของทริปก็อธิบายเส้นทาง ผมพอจะนึกเส้นทางที่เอี่ยวอธิบายออกเพราะเคยไปประชุมแถวๆ นั้นบ่อยๆ คือเราจะออกจากอะเดย์เอกมัยไปเส้นถนนสุขุมวิทเรื่อยๆ จนถึงซอยลาซาน แล้วทะลุไปโผล่ศรีนครินทร์แล้วไปหยุดที่แมคโคร check point ที่หนึ่งแล้วจะบอกทางอีกที ออกจากอะเดย์ผมตามหลังสุดเพราะผมงงๆ กันเครื่องจับความเร็วมันไม่ขึ้นสปีดว่าเท่าไร ปั่นไปจิ้มไป ไม่ได้เสียทีเลยต้องจอดเช็ดแม่เหล็กว่ามันหลุดไปหรือเปล่า ก็ปกติดี เลยต้องรีเซทเครื่อง เงยหน้ามาอีกทีทุกคนหายไปหมดแล้ว เฮ้ยทำไมปั่นเร็วนัก ผมเร่งปั่นตามกว่าจะทันก็ตรงสะพานอ่อนนุช เราปั่นเป็นกลุ่นกันสักพักก็เริ่มมีบางคนติดไฟแดง ผมหลุดไฟเขียวมาก็เลยปั่นไปเรื่อยๆ มาหยุดรอตรงแยกบางนา จากนั้นเราก็ถึงลาซานเข้าซอยลาซานมาเจอถนนกำลังสร้างเลยต้องยกจักรยานข้ามทุกคนก็ยกจักรยานข้ามมาแล้วก็ถึงแมคโคร 15 กิโลแล้วปั่นกันหลายๆ คนมันแป๊บเดียวมากยังไม่เหนื่อยเลย แต่มีน้องคนนึงรถยางแบนทั้งสองล้อ โชคดีในทริปมี นอร์ทที่สามารถเปลี่ยนยางได้มาด้วย แต่อุปกรณ์มีพอแค่ล้อเดียวเปลี่ยนเสร็จหนึ่งล้อ เราต้องไปหาร้านซ่อมจักรยานกัน นอร์ทแปลงร่างเป็นชุดจักรยาน! คุณปูก็ไปสำรวจดูจนเจอร้านซ่อมจักรยานปะยางให้เรียบร้อยก็ขี่ต่อได้ เราค่อยๆ ปั่นเพราะตรงนี้จะเป็นดงหมา หมาเยอะมาก แล้วก็เป็นหมาบางแก้ว ปอมกลัวหมามากเพราะทริปที่แล้วเพิ่งโดนหมาไล่มา ผมบอกไม่ต้องกลัวตามหลังกูมาหมาไม่กัด ผมพยายามบอกปอมว่าอย่าปั่นหนีหมา ต้องหันหน้าไปหามันเดี๋ยวมันก็เลิกสนใจเอง เราทุกคนผ่านดงหมามาได้อย่างปลอดภัย ถึงอบตบางแก้ว เราหยุดฟังเส้นทางจากเอี่ยวอีก แล้วก็ปั่นจนถึงวัดใหญ่บางพลี เราทานข้าวกันที่นี่ จักรยานผูกๆ กันไว้ข้างร้านกาแฟที่อาสาจะช่วยดูให้ ปอม ผม วี นอร์ทนั่งทานร้านเดี๋ยวกัน พยายามชวนวีกับนอร์ทไปทริปมวกเหล็กที่พวกเราจัด ชวนเชื่อมากๆ แล้วก็คุยสัพเพเหระต่างๆ รู้สึกตั้งแต่ปั่นจักรยานมนุษย์สัมพันธ์ของผมกับปอมจะดีขึ้น เข้าสังคมได้ดีขึ้น ที่วัดใหญ่บางพลีนี้ของเด็ดเขาก็คือห้องน้ำครับใครมาวัดนี้อย่าลืมแวะเข้าห้องน้ำครับ ห้องน้ำเขาใหญ่มาก ติดแอร์และไฮเทคขอเชิญครับ ก็จะออกจากวัดผมขอเส้นทางเอี่ยวและบอกว่าอาจจะปั่นกันเร็วเพราะว่าปอมไม่ได้เอาแว่นสายตามาและผมต้องรีบเอาม้าไม้ไปให้เด็กๆ เพราะวันนี้เป็นวันเด็ก ผมกับคุณแก้วสมทบทุนซื้อม้าไม้ไว้หนึ่งตัวเป็นเดือนแล้วจะเอาไปให้เด็กๆ กลัวจะเลยวันเด็ก ถ้ากลับเย็นมากจะไปให้ไม่ทันเพราะต้องกลับไปคอนโดแล้วขับรถไปถึงปากเกร็ดและต้องแวะไปรับน้องพินก่อนด้วย เพราะบอกพินไว้ด้วยว่าจะให้ไปเป็นเพื่อนเป็นตัวแทนคุณแก้วที่ไปไม่ได้ ให้เหตุผลด้วยความเกรงใจกลัวว่าเจ้าภาพจะว่าเราไม่สนุกที่จริงเราสนุกมากแต่คิดว่ามันจะจบสักบ่ายโมง แต่ดูแนวโน้มแล้วท่าทางจะเย็นๆ ถึงจะเสร็จคงต้องกลับก่อน ผมกับปอมปั่นตามกลุ่มจนที่ถนนบางปลาซึ่งจะตรงยาวถึงบางปู ก็เริ่มปั่นแบบไม่หยุดไม่ลดสปีดตลอด 15 นาทีก็ถึงบางปูโดยมีนอร์ทเพื่อนใหม่ปั่นมาด้วยกัน นอร์ทบอกสนุกมาก เราเริ่มคุยกันมากขึ้นปั่นจักรยานด้วยกันมันทำให้เราคุยกันง่ายขึ้น สงสัยแบบนี้เองนักธุรกิจเขาถึงชอบไปคุยกันในสนามกอล์ฟ

เรื่องตลก 69, 180 118 108, หมา, เหี้ย, เหี้ยจริงๆ
เรามาถึงถนนสุขุมวิท ผมก็หยิบโทรศัพท์มาดูที่จดไว้ตามที่เอี่ยวบอกว่าให้ไปจุดไหนบ้างผมจดโน้ตไว้ว่า “บางปู 118 / 108″ เราสามคนปั่นกันมาพักนึงก็เจอป้ายใหญ่มากว่า “180″ ผมคิดว่าผมจดผิดสงสัยเอี่ยวจะหมายถึง 180 นี่แหละเลยวนจักรยานเข้าไปดูมียามเฝ้าไม่ให้เข้าขอแลกบัตร ผมบอกขี่จักรยานไม่ได้พกบัตร ยามก็อนุโลมให้เข้าไปใน resort เราปั่นช้าๆ ไปจนถึงสะพานที่ยื่นออกไปจากชายฝั่ง สวยดีแวะถ่ายรูปเป็นที่ระลึกนิดหน่อย แล้วยามก็มาตามเราเลยปั่นออกจากรีสอร์ท ปั่นออกสุขุมวิทจนเห็น “118″ เออหรือว่าซอยนี้ ปั่นเข้าไปดูเจอหมาเยอะมากๆ ต้องปั่นช้าๆ ตรงนี้น่ากลัวกว่าแถวบางแก้วเยอะ เพราะตรงนี้หมามีเจ้าของ หมามีเจ้าของมันชอบโชว์ฟอร์มให้เจ้าของดู แถมมันยังซ่าส์กว่าหมาจรจัดเพราะมีเจ้าของปกป้อง ต้องระวังเป็นพิเศษ จนกระทั่งเราใกล้ถึงสะพาน เราก็เจอ หมาตัวใหญ่มากๆ ตัวใหญ่จริงๆ ผมเป็นคนไม่กลัวหมายังเสียวๆ หน้ามันดุเดียว แต่ก็ปั่นช้าๆ ใจดีสู้เสือไป ไอ้ปอมกระซิบว่า ตัวนี้ผมไม่เอาด้วยนะ เราหมดทางไปแล้วแหละหนีไม่พ้นต้องใจดีสู้เสืออย่างเดียวเพราะทางตันปั่นหนีก็ลงทะเลปั่นกลับก็จะเจอดงหมาที่ปั่นผ่านมาเมื่อกี้เป็นสิบตัว มีทางรอดทางเดียวคือผ่านมันไปแบบช้าๆ เราปั่นกันความเร็วระดับคนเดิน ผมกลั้นหายใจขณะปั่นช้าๆ ผ่านมัน หันไปสบตานิดหนึ่ง ไม่ยิ้มเลยหมาหน้าดุมาก แต่แล้วเราก็ผ่านมันมาได้ ถึงสะพานที่ยื่นออกไปในชายทะเล สะพานนี้ผุๆ พังปั่นไปได้สักพักก็ลงจูง ปอมเดินคุยกับนอร์ทเราอยู่กันแป๊บนึงก็จูงรถกลับ คราวนี้ความกล้าผมหายไปไหนหมดไม่รู้ หมาตัวใหญ่นั้นมันย้ายที่มานอนกลางถนน แม่งแล้วจะให้กูเดินตรงไหน เราปรึกษากันเอาไงดี สรุปว่าเราจะจูงจักรยานช้าๆ ผ่านมันไป เจ้าของตะโกนว่า ไม่ต้องกลัวหรอก หน้ามันดุแต่มันไม่กัด เราก็ยิ้มๆ จูงจักรยานช้าๆ ทันใดนั้นเอง ใจหายว้าบ เพราะมีหมาตัวจิ๋ววิ่งไล่กันมาทางนี้ คือถ้ามันไล่พวกผมก็จะขึ้นจักรยานไม่ทันแล้วก็จะเจอ “หมาหมู่” แน่นอน แต่ปรากฏว่าก่อนจะถึงเราหมาจิ๋วสองตัวมันก็วิ่งเข้าบ้านไป หมาตัวใหญ่ก็ลุกแล้วก็วิ่งไล่ไปเราเลยขึ้นจักรยานแล้วก็ปั่นเพื่อออกจากซอย “118″ แต่ก็ต้องตกใจอีกรอบหนึ่งเพราะเจอสิ่งมีชีวิตคล้ายจระเข้ตัวใหญ่มากๆ
ผมอุทาน “เหี้ย!!”
นอร์ทตอบว่า “เหี้ยจริง”
ปอม “ตัวเงินตัวทอง”
ผม “เหี้ยจริงๆ ว่ะ” ผมตกใจมากกดเบรคเกือบล้มเพราะสลัดคลีตไม่ทัน หยุดห่างอยู่สัก 30 เมตรได้ “ผมเป็นคนกลัวเหี้ยครับ” รอมันคลานผ่านไป แล้วอยู่ๆ มันก็มุดหายไปไหนไม่รู้ ผมหายใจหายคอแป๊บนึงแล้วก็กระโดดขึ้นปั่นจักรยานออกจากซอยอย่างปลอดภัย

สถานีต่อไป เป้าหมายสุดท้ายคือ “สถานพักตากอากาศบางปู”
ออกจากซอย 118 เราตกลงกันว่าจะไปหยุดที่สถานพักตากอากาศบางปูกัน 15 นาทีแล้วปั่นยาวกลับกทมไม่หยุด เราปั่นกันมาแป๊บเดียวก็ถึง เข้าไปซื้อน้ำ ดื่มน้ำ เติมน้ำ ชมวิว ดูนกนางนวล ถ่ายรูป แล้วนอร์ทก็เริ่มลังเลว่าจะปั่นกลับพร้อมผมกับปอมดีหรือเปล่า เพราะรู้สึกผิดที่ไม่รอวีที่เป็นคนชวนมา ผมนึกได้ว่าวีเปิด Find My Friends ไว้เลยกดดูปรากฏว่าของวีไม่ขึ้น ขึ้นแต่ของคุณทรงกลด Location บอกว่ายังไม่ออกจากบางปลา ผมเดาว่าสงสัยจะหยุดดูวัดกันอยู่ นอร์ทลองโทรหาวีก็ไม่ติด ผมเลยส่งข้อความบอกเอี่ยวว่าขอกลับก่อน แล้วเราก็ปั่นๆ ๆ ๆ ไม่มีหยุดจนถึงหน้าซีคอนฯ รถติดมากน้ำก็หมด ผมน้ำหมดแล้วจะหมดแรงทันที ทั้งไอเสีย ทั้งความร้อน ทั้งการที่รถขยับยาก แต่ก็ปั่นซอกแซกออกมาจนถึงพัฒนาการไม่มีหยุดแต่ตะคริวเริ่มมาแล้วเพราะว่าไม่มีน้ำ ขาดน้ำร่างกายผมจะส่งตะคริวน้อยๆ มาเตือนทันที ผมบอกนอร์ทว่าเดี๋ยวเจอปั๊มขอแวะซื้อน้ำหน่อย แต่ไม่มีปั๊มเลย เราเลยแวะที่ตึกทรู นอร์ทซื้อน้ำในร้านทรูให้ผม ปอมและตัวเองคนละขวด ตังผมหมดไม่ได้กดเอทีเอ็มนอร์ทเลยเลี้ยงน้ำ ดื่มน้ำหมดเกลี้ยงเราก็ปั่นกันอีกแป๊บเดียวก็ถึงทองหล่อแล้วก็แยกย้ายกัน นอร์ทไปอะเดย์ ปอมกับสตูฯ ผมกลับคอนโด

ถึงคอนโด 3 โมง รวม 8 ชั่วโมง 89 กิโลเมตร ไม่ถึงร้อยโล
โทรไปสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนปากเกร็ดว่าเขาปิดหรือยังเขาบอกปิดสี่โมงครึ่ง สรุปไปไม่ทัน เลยนัดเจ้าหน้าที่เขาเอาไปให้พรุ่งนี้แทน วางสาย ส่งข้อความบอกเอี่ยวว่าพวกเราสามคนถึงกทมปลอดภัยแล้ว ขอให้ทุกคนที่มาปั่นด้วยกันปลอดภัยแล้วอาบน้ำก็นอนหลับยาวถึงทุ่ม มารู้ที่หลังนี้เองว่ากลุ่มที่ตามหลังมามีเรื่องน่าตื่นเต้นมาเกิดขึ้นคือวีตกน้ำทั้งคนทั้งจักรยานแต่ก็มีสปิริตปั่นถึงบางปู แต่ก็โชคดีที่ไม่มีอะไรเสียหายมาก

สรุป
การปั่นครั้งนี้แม้จะไม่เหนื่อยมาก อย่างที่อยากเหนื่อย แต่สิ่งที่ได้คือเพื่อนใหม่ๆ และมิตรภาพ คุ้มค่ามากที่ไปและมีโอกาสก็จะไปอีกแน่นอน

friend››on››bike trip ศุกร์ที่ ๖ – เสาร์ที่ ๗ มกราคม ๒๕๕๕
be›our›friend -> หัวหิน -> หนองหญ้าปล้อง -> เขื่อนแก่งกระจาน -> หนองหญ้าปล้อง -> be›our›friend

วันเสาร์ที่ผ่านมาสมาชิก friend››on››bike ปอม พี่โจ ดก ไกร และผมไปปั่นจักรยานที่จังหวัดเพชรบุรีจากหนองหญ้าปล้องไปเขื่อนแก่งกระจานแล้ววนกลับมาที่หนองหญ้าปล้องอีกที รวมระยะทางประมาณ 115 กิโลเมตร โดยพวกเราออกจากบีอาวเฟรนด์ประมาณหนึ่งทุ่มหลังเลิกงาน และเหมือนกับทริปครั้งล่าสุดคือเราไปด้วยวัวขาวและวัวดำ ผมและปอมไปวัวขาว พี่โจ ดก ไกรไปวัวดำ สมาชิกใหม่ล่าสุดคือไกร ไกรผู้ซึ่งขี่จักรยานเป็นไม่ถึงเดือนและ “เคี่ยม” เสือหมอบไกรที่ไม่เคยไปไหนไกลกว่าฟูจิซุปเปอร์มาร์เก็ตแถวๆ สตูดิโอ การออกสู่ถนนจริงครั้งแรกของมันก็ต้องมาไกลถึงที่ไหนก็ไม่รู้เหมือนลูกเสือที่ถูกเลี้ยงในเมืองถูกปล่อยให้เข้าป่าครั้งแรก

# แพ็คของ แพ็คจักรยาน และกางเกงจักรยาน
เราใช้เวลาแพ็คของไม่นานนัก อุปกรณ์ที่จำเป็นต่างๆ ที่ถูกขนไปมีดังนี้ เสือหมอบสามคันเสือภูเขาหนึ่งคันและยางอะไหล่ขนขึ้นวัวดำ และเสือหมอบอีกหนึ่งคันและที่สูบลม กระสุนลมสำรองเก็บไว้ที่วัวขาว หมวกกันน็อค ปลอบแขน แว่นกันแดด ถุงมือ รองเท้าคลีตและกางเกงเบาะจักยาน เป็นอุปกรณ์จำเป็นในการขี่จักรยาน 100 กว่ากิโลเมตรท่ามกลางเปลวแดดร้อนระอุบนถนนราดยางฯ ที่จะมีทั้งลมส่งและลมต้าน ออกจากบีอาวเฟรนด์แล้วเราแวะกินอาหารค่ำกันที่แมคฯ พระรามสี่ แมคฯ สาขานี้มีสลัดขายผมเลยพอจะมีของที่กินได้แต่รสชาติมันแย่มากๆ เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ผมจะกินสลัดที่แมคฯ และระหว่างกินมื้อค่ำกันพวกเราก็ขู่ไกรเรื่องความเจ็บปวดของก้นหลังขี่จักรยานเพราะไกรเป็นคนเดียวที่ไม่มีกางเกงเสริมเบาะที่ไช้ขี่จักรยานก็พบว่าพี่โจลืมกางเกงจักรยาน หลังกินเสร็จเราเลยแย่กัน โดยวัวดำไปเอากางเกงจักรยานของพี่โจก่อน ผมและปอมพาวัวขาวมุ่งตรงไปหัวหินก่อน

# เช็คอิน วางแผนเส้นทางปั่น นอนพัก ยุงและเติมลม
ผมกับปอมถึงโรงแรมหัวหินพาราไดซ์ประมาณสี่ทุ่มนิดๆ เคาเตอร์เช็คอินบอกว่าเกือบจะปล่อยห้องไปแล้วเพราะพวกเรามาช้ามาก เช็คอินเรียบร้อย ผมรู้สึกหิว ผมก็ไปเดินเล่นที่ตลาดกลางคืนไปดูว่ามีอะไรทานได้บ้าง ร้านเริ่มปิดกันไปบ้างแล้ว ไม่มีอะไรน่าทานผมเลยกลับมาที่ห้องพร้อมกับนมถั่วเหลือง มันฝรั่งทอด สาหร่ายทอด น้ำเปล่า อย่างละหนึ่ง ทางโรงแรมไม่ได้ปิดประตูห้องเลยมียุงเต็มห้อง ผมยังไม่โดนกัดและยังไม่เจอยุงสักตัว แต่ปอมบ่นว่ายุงเยอะผมก็แปลกใจเพราะตัวเองไม่เจอยุงเลยสักตัว สักพักพี่โจ ดก ไกรก็ตามาถึง ขนจักรยานลงมาเก็บที่ห้องและวางแผนเส้นทางปั่นกันโดยเอามาจากทริปในเว็บบอร์ดจักรยานแห่งหนึ่ง ผมไม่มีความเห็นอะไรพิเศษไปไหนก็ไป แต่ตอนนี้เลยเวลานอนผมมามากแล้วง่วงนอน แอบหลับไปงีบหนึ่ง วางแผนกันเสร็จเกือบตีหนึ่ง สรุปคือผมกับปอมจะไปจอดวัวขาวที่โรงพยาบาลหนองหญ้าปล้อง และพี่โจกับไกรซึ่งขี่ได้ระยะทางน้อยกว่าจะไปจอดแถวอำเภอแก่งกระจานแล้วปั่นมาเจอกันที่เขื่อนแก่งกระจาน ประมาณตีหนึ่งกลับเข้าห้องก็นอนหลับยาวถึงตีห้า ลืมตาขึ้นมาปอมบอกว่า “ผมอาบน้ำแล้วนะ” “มึงอาบเสร็จแล้วเหรอ?” “เปล่ากำลังจะอาบ” “อ๋อ เออ” ปอมมันมีปัญหาการใช้ภาษาไทยนิดหน่อยเรื่องการสะกดและการเรียงคำที่จริงควรจะพูดว่า “เดี๋ยวผมอาบน้ำก่อนนะ” จะเข้าใจมากกว่า พออาบน้ำเสร็จ ใส่ชุดจักรยานไว้ข้างใน ใส่กางเกงยีนส์ทับ เสื้อยืดทับ เข็มขัดคาดเป็นรูสุดท้ายแล้วเพราะเอวเล็กลงเรื่อยๆ ต้องไปเจาะเพิ่ม พอไปถึงที่หนองหญ้าปล้องจะได้ถอดแล้วก็ออกปั่นเลย สักหกโมงพวกเราก็เช็คเอาท์โรงแรม จากนั้นก็เอาจักรยานมาเติมลม ทุกคันผ่านไปได้ด้วยดีจนกระทั่ง ล้อสโนว์เล็บพาร์ดของผมมันเติมลมไม่เข้าเพราะเฟรมล้อราคาแพงที่ไอ้ปอมยกให้ และเพิ่งเอาไปเปลี่ยนที่ร้าน ยังไม่เคยสูบลมเองมาก่อน เฟรมมันสูงทำให้จุกที่เติมลมผมมันโผล่พ้นเฟรมของล้อมานิดเดียวทำให้เกี่ยวกับที่เติมลมไม่ได้ สูบไปเท่าไหร่ลมก็ดันกลับมาหมด พวกเราปลุกปล้ำกันอยู่นานมาก จนกระทั่งไอ้ดก ไอ้ไกร และผมผลัดกันปั๊มลมเข้าล้อได้นิดหน่อยพอประมาณกับรีบดึงที่สูบลมที่กลายเป็นที่ปล่อยลมออก แล้วเราก็ไปกินอาหารเช้ากันที่ร้านอาหารบ้านๆ แถวโรงแรม พี่โจบอกว่าเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับเพราะยุงกัด ปอมก็บอกว่าโดนยุงกัด ผมโชคดีไม่โดนเลย หรือโดนแล้วไม่รู้ตัวก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมกินโจ๊กไข่ ต้มตำลึง ข้าวเปล่า ปาท่องโก๋ กาแฟเย็น ร้านต้มเลือดหมูที่นี่ใจดีพอว่าไม่กินเนื้อสัตว์แม่ค้าเขาก็ใจดีใส่ผักตำลึงมาให้เยอะเต็มถ้วยเลย เสร็จแล้วเราก็ออกจากหัวหินขับรถย้อนไปเพชรบุรี เข้าอำเภอหนองหญ้าปล้อง เพื่อไปจอดรถที่โรงพยาบาลหนองหญ้าปล้อง หาไม่ค่อยยากเท่าไหร่เพราะเราใช้ Google Map ในการหาที่ตั้งของโรงพยาบาล ผมกับปอมมาถึงก่อน โรงพยาบาลที่นี่เงียบมาก เหมือนไม่มีคนไข้เลย อาจเป็นเพราะว่าเป็นวันเสาร์ก็ได้ ประมาณสิบโมงนิดๆ พี่โจ ดก ไกรก็ตามมาถึง แล้วผมก็ลองจักรยานปรากฏว่ายางอ่อนมากขี่อย่างนี้มีหวังเหนื่อยกว่าปรกติ ไม่ก็ยางอาจจะแตกระหว่างทาง พวกเราก็ช่วยกันปลุกปล้ำสูบลมกันจนได้ยางแข็งพอสมควรก็พร้อมออกตัว แผนการก็คือที่นี่ผม ปอมและดกจะขี่กันสามคนแล้วไปเจอพี่โจกับไกรที่เขื่อนแก่นกระจานอีกที

# ปั่นกันเป็นทีมตามแบบฉบับ friend››on››bike ป้ายที่รัก และป้ายที่เกลียด
เริ่มต้นการปั่นด้วยการที่ดกปั่นไปผิดทางตั้งแต่แยกแรกเพราะไม่เห็นทางแยกที่ผมกับปอมเลี้ยวมาเส้นทางหลัก ผมสังหรณ์ใจว่าดกมันจะต้องไปผิดทางเลยปั่นถอยมาดูปรากฏว่าเห็นหลังมันไวๆ กำลังไปผิดทางจริงๆ โทรศัพท์ผมไม่มีสัญญาณเลยปั่นกลับมาหาปอมที่รออยู่ตรงทางแยกให้โทรหาดกเพื่อบอกว่ามันไปผิดทาง ดกไม่รับ ผมเลยปั่นกลับไปตามสักพักไม่เห็นมันแล้วดกมันคงคิดว่าผมกับปอมนำมันอยู่เลยเร่งปั่นตามไป ปั่นกลับมาหาปอมว่าดกมันรับโทรศัพท์หรือยัง? รับแล้วกำลังปั่นกลับมา ช่างเป็นการเริ่มที่ดีจริงๆ พอมาถึงถนนสายหลักที่เราสามคนจะปั่นปอมก็บอกว่าเราจะลองปั่นกันเป็นทีมไม่ให้ทิ้งกันมาก ผมกับดกก็ตกลง เราผลัดกันนำสลับไปมาเรื่อยๆ ผมจะเลือกนำเฉพาะช่วงลงเนินเท่านั้นเพราะมันออกแรงน้อย นอกนั้นผมจะอยู่ตรงกลางระหว่างปอมกับดก ส่วนใหญ่ลำดับการปั่นก็จะเป็น ปอม-ผม-ดก หรือ ดก-ผม-ปอม ผมพยายามตามไม่ให้ทิ้งช่วงมากเพื่อแรงต้านของอากาศจะได้น้อยๆ ประหยัดแรง เราก็ปั่นกันมาเรื่อยๆ ด้วยความเร็วเฉลี่ย 33-40 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ผมจิบน้ำเป็นระยะๆ เพื่อป้องกันตะคริวขึ้น ปั่นไปไม่น่าเกินครึ่งชั่วโมงก็เห็นป้าย “พระแม่กวมอิมใหญ่ที่สุดในโลก” ป้ายบอกว่าเลี้ยวเข้าซอย 300 เมตร ในใจคิดว่าเดี๋ยวขากลับถ้ามีเวลาแวะไปดูดีกว่า ผมก็ปั่นตามหลังปอมไปเรื่อยๆ เกือบชั่วโมงแล้ว นำปอมบ้างเวลาลงเนิน พอหมดลงเนินแล้วก็ให้ปอมกลับมานำต่อ ผมปั่นโดยไม่ได้เหลียวหลังดูเลยว่าไอ้ดกไม่ได้เกาะกลุ่มมาด้วย เพิ่งรู้ตัวตอนปอมถามผมว่า “ไอ้ดกอะ?” “ไม่รู้เหมือนกันกูไม่ได้ดู” ปั่นมาจนถึงทางแยกที่เลี้ยวขวาจะเป็นทางที่ไปเขื่อนแก่งกระจานโดยตรง แต่แผนของเราคือจะอ้อมไป ผมกับปอมเลือกไปทางอ้อมเพราะจะได้ระยะทางที่เยอะกว่า ตอนนี้ยังไม่รู้สึกเหนื่อยอะไรเลยชั่วโมงเศษผมปั่นตามปอมติดๆ ตลอดเวลาบางครั้งติดแบบระยะประชิดระดับโมเลกุลแตะกัน บางช่วงเงาของล้อหลังปอมกับล้อหน้าของผมห่างกันไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร จนกระทั่งทางขึ้นเนินยาวๆ ถึงทิ้งระยะไกลหน่อย แต่พอขาลงก็จะปั่นตามทันเพราะใช้แรงโน้มถ่วงเข้าช่วย เราปั่นกันประมาณ 30-35 กิโลเมตรต่อชั่วโมงโดยเฉลี่ยจนกระทั่งเจอเนินยาวมากเนินหนึ่ง ปอมก็เริ่มทิ้งห่างผมเรื่อยๆ ความเร็วผมตกมาเป็น 18 กม.ต่อชม. เริ่มเมื่อยเพราะกล้ามเนื้อที่ใช้ในการปั่นขึ้นเนินผมไม่ค่อยได้ใช้ ตอนฝึกผมปั่นแต่เอาเหงื่อกับฝึกหายใจ การขึ้นเนินเป็นการใช้แรงแบบแอนาโรบิคซึ่งผมไม่ค่อยพิศวาสมากนัก แต่ในที่สุดผมก็มาถึงยอดเนินแล้วก็ร่อนลงไปด้วยความเร็วประมาณ 45 กม.ต่อชม. ตามไอ้ปอมทันในที่สุดแต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเพราะปอมกลับรถกลับแล้วบอกว่าเลยทางแยก “นี่กูต้องปั่นขึ้นเนินที่เพิ่งร่อนลงมาอีกรอบเหรอเนี่ย” ผมคิด แล้วก็กลับรถตาม ปั่นกลับมาสักพักหนึ่งก็เลี้ยวเข้าแยกที่จะไปเขื่อนฯ ทางช่วงนี้ขึ้นๆ ลงๆ ตลอดจน ผมตามปอมมาเรื่อยๆ จนถึงช่วงที่ทางชันขึ้นยาวๆ ก็ไม่เห็นปอมอีกต่อไป ระหว่างทางเจอหมาหลายตัว ถ้าเจอหมาผมจะชลอแล้วทักทาย “ฮัลโหลด็อกกี้” หมามันจะไม่ไล่เพราะผมยิ้มให้พวกมันก่อนเสมอตามด้วยชูนิ้วโป้งกดไลค์ให้พวกมัน มันก็จะงงๆ แล้วกลับไปนอนต่อ และก็เจอเด็กแว้นกลุ่มหนึ่งจอดทีละคันๆ สี่ห้าคันดูผมคลานขึ้นทางชันด้วยความเร็ว 8 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ผมก็ยิ้มๆ แต่ไม่ได้สนทนาด้วย ตอนที่ขึ้นเนินยาวๆ เพลงในวอล์คแมนเป็นเพลงคลาสลิกเหมือนซาวด์แทรกของหนังตอนที่พวกฆาตกรกำลังทรมานเหยื่อที่กำลังจะถูกสังหาร กล้้ามเนื้อน่องและต้นขาของผมกำลังถูกเนินนี้ทรมาน ทีละน้อย ทีละน้อย เฟืองค่อยๆ เกี่ยวโซ่ดึงหมุนเป็นวงอย่างช้าๆ ป้ายที่เป็นรถบรรทุกขึ้นเนินคือป้ายที่ผมเห็นแล้วเกลียดมาก ในทางตรงกันข้ามป้ายที่เป็นรถบรรทุกลงเนินผมรักมาก แต่ที่จริงแล้วป้ายทั้งหมดนี้ตอนนั้นผมยังไม่รู้ตัวว่าตอนกลับทุกอย่างจะสลับที่กันหมด ทางขึ้นจะกลายเป็นทางลงทางลงจะกลายเป็นทางขึ้นทุกอย่างอยู่ที่มุมมองของเราเอง ปั่นมาเรื่อยๆ ก็เจอทางแยกที่เลี้ยวซ้ายเข้าเขื่อนฯ ตอนนี้ถนนใหญ่รถเริ่มเยอะ ปั่นไปอีกแป๊บเดียวก็ถึงเขื่อนฯ เจอดกที่ทางเข้าเขื่อน พูดจาถากถางกันตามประสา friend››on››bike นิดหน่อย แล้วผมก็ปั่นต่อเพื่อจะขึ้นไปสันเขื่อน ไอ้ดกบอกทางขึ้นสันเขื่อน “โหดจริง”

# ห้วงยามแห่งความพ่ายแพ้
เข้ามาในเขตเขื่อนแก่งกระจานแล้ว โดยมีไอ้ดกปั่นตามหลังและปอมอยู่บนสันเขื่อนแล้ว ผมคิดในใจว่ามันจะโหดสักแค่ไหนวะ ตอนนั้นแรงยังพอมีอยู่ เจอทางชันแรกก็เริ่มเมื่อยๆ พอถึงทางชันที่สองก็เริ่มด่าทอทางในใจจะชันไปไหน ผมเมื่อยมากแอบวนจักรยานเข้าทางเรียบที่เป็นที่จอดรถยนต์เล็กน้อย เพราะข้างหน้า ทางที่เห็นด้วยตาแล้วคิดว่าไม่น่าจะรอดแต่ต้องลองเสี่ยงดูเพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่หยุดจนกว่าจะถึงสันเขื่อน เพราะมันชันมากและค่อนข้างยาวและห้ามล้ม เพราะล้มคงต้องไถลต่อแน่นอน ผมทำใจแล้วก็ปั่นขึ้น ไปได้ไม่กี่รอบก็รู้สึกเหมือนกับว่าเนินที่ผ่านมาทั้งหมดมันเป็นเนินเด็กๆ เพราะเนินนี้ชันมาก เหมือนกับที่เข้าโรงยิมแล้วยกน้ำหนัก 25 กิโลกรัมแล้วอยู่ๆ ใครไม่รู้เราน้ำหนักมาใส่เพิ่มเป็น 100 กิโลกรัม ความเมื่อยถึงขีดสุดแต่ถ้าหยุดปั่นตอนนี้เท่ากับว่าที่ตั้งใจว่าจะไม่สลัดคลีตเลยจนกว่าจะถึงสันเขื่อน ตั้งใจจะไม่หยุดเลย ความตั้งใจจะสลายหมดและความนับถือตัวเองในเรื่องสัจจะจะลดลงแน่นอน ผมต้องไม่ยอม แต่ขามันเริ่มสั่นแล้ว หัวใจเต้นแรงมาก น่องเหมือนจะระเบิด ลองยืนขึ้นปั่นก็ได้สามสี่รอบต้นขาก็จะแตกเสียให้ได้ พยายามหายใจแต่ระยะทางดูเหมือนจะไม่ลดลงเลยราวกับว่าปั่นอยู่กับที่ และตัวเลขในหน้าปัดมันก็บอก 4 กิโลเมตรต่อชั่วโมงผมปวดขามากแต่หยุดไม่ได้ หยุดตอนนี้ล้มและจะต้องเจ็บแน่นอน เพราะแม้แต่แรงจะสบัดคลีตให้หลุดยังไม่มี ในที่สุดผมก็เห็นว่ามีรั้วกั้นกันรถตกเหวอยู่ผมตัดสินใจปั่นเข้าไปพิงแนบรั้วก่อนแล้วกันแต่มันก็คืออีกครึ่งทางที่เหลืออยู่ ผมพยายามหายใจช้าๆ ทุกรอบเหมือนถีบน้ำหนักร้อยกว่ากิโลกรัม อีกประมาณไม่กี่รอบผมจะถึงรั้วแล้ว ไม่ไหวแล้วขาจะแตกแล้ว หยุดตรงนี้ล้มแน่ ผมกัดฟันเฮือกสุดท้ายเร่งหมดตัวเพื่อเอาจักรยานแนบรั้ว และหยุดหายใจยาวๆ ผมแพ้ ที่ตั้งใจไว้ในที่สุดก็ทำไม่ได้ ไม่ได้ตั้งใจจะแข่งกับใคร แต่จะแข่งกับเป้าหมายที่ตัวเองตั้งใจไว้ แต่ในที่สุดก็ต้องยอมรับว่าแพ้ ผมกินน้ำ แล้วก็ลุกขึ้นมาปั่นต่อแม้จะแพ้แต่ก็ต้องทำให้เสร็จ ผมปั่นต่อด้วยหัวใจที่แม้กับตัวเองก็ไม่แข่งกับมันอีกต่อไป กัดฟันสู้น้ำหนักตัวเองและแรงโน้มถ่วงของโลกจนถึงสันเขื่อนในที่สุด แม้จะแพ้แต่ผมก็จะเป็นผู้แพ้ที่เล่นจนจบเกม

# การแก้ตัว
พอถึงสันเขื่อนผมก็หยุดลงจากจักรยานเป็นครั้งแรกในสองชั่วโมงกว่าที่ผ่านมา รวมพลกับปอม ดก ปอมบอกว่าเมื่อกี้ประมาณ 54 กิโลเมตร แล้วเราก็ปั่นเล่นบนสันเขื่อนต่อหนึ่งรอบลมบนสันเขื่อนแรงมากซี่ล้อผมส่งเสียงวี้ๆ ตลอดเวลาเพราะมันตัดกับลม สักพักก็ลงไปที่ตีนเขื่อนเพื่อไปสมทบกับพี่โจและไกรที่ร้านสะดวกซื้อข้างล่าง พวกเราก็กินน้ำเกลือแร่กัน ไม่นานไกรกับพี่โจก็มาถึง การออกปั่นครั้งแรกของไกรคือได้ระยะ 30 กิโลเมตรซึ่งถือว่าเก่งมาก ไกรบอกว่าขาอ่อนไปเลย ผมเข้าใจดีเพราะตอนปั่นครั้งแรกๆ ผมก็ขาอ่อนหมดแรงเหมือนกันแต่ยังน้อยกว่ามันเยอะครั้งแรกๆ ของผม 10 กว่ากิโลเมตรเท่านั้นเอง พวกเรากินน้ำเสร็จก็นัดกันไปเจอกันที่สันเขื่อนหนึ่งครั้งก่อนจะไปกินข้าวเที่ยงกัน ผมได้โอกาสแก้ตัวในการขึ้นสันเขื่อนอีกหนึ่งครั้ง ไม่แน่ใจว่าจะรอดหรือเปล่าเพราะอาการทุกอย่างเหมือนรอบแรกทุกประการความเจ็บปวดมาครบ แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือให้มันปวดให้มันทรมานไปให้มันล้มไปกูไม่กลัวแล้ว ล้มเป็นล้ม ผมกัดฟัน ทนความเจ็บหมุนเฟืองจักรยานช้าๆ ช้ามากๆ นานมากๆ ในความรู้สึกตอนนั้น แต่ในที่สุดก็มาถึงสันเขื่อนโดยไม่หยุด แต่ไม่ได้รู้สึกว่าชนะแต่ประการใดแค่รู้สึกว่าอย่างน้อยก็สอบซ่อมผ่านได้เกรดจาก F เป็น D เท่านั้น พี่โจกับไกรไม่โผล่มาเสียที ผม ปอม ดกเลยไปปั่นไปที่ร้านอาหารต่อ ระหว่างทางเจอทางชันอีกหลายจุด คราวนี้ตะคริวมาแล้วเลยต้องลงจูงขึ้นเนินสุดท้ายก่อนจะถึงร้านอาหาร กินข้าวเที่ยงเสร็จประมาณบ่ายสอง แวะโพสต์ท่าถ่ายรูปกันเล็กน้อยแล้วก็ เริ่มการปั่นรอบสองคือปั่นกลับโรงพยาบาลหนองหญ้าปล้องโดยรอบนี้เราปั่นกันแค่สามคนคือ ปอม ดก ผม ส่วนพี่โจกับไกรจะขับวัวดำตามไปทีหลังหลังจากพวกเขานอนเล่นที่เขื่อนสักพัก ที่จริงผมเหนื่อยมากแล้ว หมดแรงไปตั้งแต่การขึ้นสันเขื่อนรอบสอง ตะคริวก็มาแล้วเรียบร้อย ที่จริงอยากนอนเหมือนกันแต่ว่าตั้งใจไว้ยังไงก็ต้องทำอย่างนั้นเอาให้จบ

# ขากลับ ลมต้าน วิปัสสนาบนอานจักรยาน ปั่นเป็นอุปมาแห่งชีวิต
ขากลับปอมก็พูดอีกว่าเราจะลองปั่นโดยไม่ทิ้งระยะกัน ผมกับดกก็ตอบตกลงเหมือนขามา พวกเราก็ปั่นย้อนกลับทางเดิมแต่เป็นทางใหม่สำหรับดกเพราะขามากดกไม่ได้อ้อมมาด้วย ช่วงแรกหลังอิ่มใหม่ๆ ผมก็เริ่มมีแรงพอจะปั่นไปเรื่อยๆ เรามากันเรื่อยๆ ไม่มีอะไรตื่นเต้น ไม่นานนักก็ออกมาสู่ถนนหลักที่เป็นทางตรงยาวจนถึงหนองหญ้าปล้อง ผมออกมาสู่ถนนหลักเป็นคันแรกแล้วก็พบว่าลมแรงมาก แทบอยากหยุดนอน พอปอมเข้ามาทางหลักผมก็ให้ปอมขึ้นนำเลย แล้วผมตามเพราะลมแรงแบบนี้ผมปั่นไม่ถึงแน่นอน ระยะทางที่เหลือน่าจะอีก 35-40 กิโลเมตรได้ ผมก็ปั่นตามมาสักระยะก็พบว่าตะคริวเริ่มมาทักทายเบาๆ ผมก็ต้องชลอ เพราะกลัวตะคริวขึ้น จิบน้ำถี่มากๆ ตอนนี้บ่ายสองกว่าๆ แดดแรงมากๆ ปากแห้งตลอดเวลา ลมคงแรงเพราะมันแดดแรง จากขามาที่ปั่นมาประมาณ 30-40 กม./ชม. ตอนนี้ปั่นได้เฉลี่ยประมาณ 22 กม./ชม. เท่านั้น ปอมเริ่มทิ้งห่างไปเรื่อยๆ ผมหันกลับไปมองดกเป็นระยะๆ มันก็ยังตามมาอยู่ ผมก้มหน้าก้มตาปั่นไปเรื่อยๆ แดดร้อนมากๆ เส้นขีดทางสีขาวบนถนนเป็นสีขาวทมิฬ ขาวสะท้อนแดดมากๆ เงยหน้ามาอีกทีปอมเริ่มทิ้งห่างไปเรื่อยๆ ผมพยายามเร่งตามแต่ได้แค่ 28 กม./ชม. ตะคริวก็เริ่มมาเตือนต้องชลอไว้ถ้ายังอยากปั่นให้ถึง ผมเริ่มไม่สนใจปอมปล่อยให้มันทิ้งไปเรื่อยๆ โดยรักษาความเร็วของตัวเองไว้ให้รู้สึกว่านี่เป็นลิมิตสูงสุดที่จะไม่เป็นตะคริว ดกบอกว่ากินกล้วยแล้วจะหายตะคริว อาหารที่กินมาตอนบ่ายโมงก็เริ่มย่อยหมดแล้วผมเลยเอากล้วยออกมากินลูกนึงที่ไอ้ดกให้ไว้ก่อนออกสองลูก แต่ไม่ได้รู้สึกว่าตะคริวมันจะหายไป พอเร่งความเร็วมันก็จะมาทันที ตอนนี้ข้างหน้าปอมหายไปจากสายตาแล้วหันกลับไปมองข้างหลัง อ้าวไอ้ดกก็ไม่อยู่แล้วเหมือนกัน ตอนนี้เหลือแต่ผมกับเงาปั่นคู่กันไปกลางแดดจัด วัวหลายตัวเคี้ยวหญ้าสบายใจ “พวกมึงไม่ร้อนกันบ้างเลยหรือไงวะ?” ผมถามวัวแต่มันคงไม่ได้ยินเพราะผมไม่ได้ออกเสียง บางตัวหันมาทำหน้าวัวใส่ด้วยเค้ียวเอื้องมีความสุขมาก ผมก้มหน้าก้มตาปั่นไปเรื่อยๆ เจอเนิน เจอทางชันก็สำนึกได้ว่า เนินลูกนี้ตอนขามาผมโคตรรักมันเลยตอนนี้ผมเกลียดมันมาก ก้มหน้าก้มตาปั่นไม่มองดูยอดเนิน สายตาทอดในระยะไม่เกินสิบเมตร นานๆ ทีจะเงยหน้ามาดูว่าถึงไหนและเงยขึ้นมาทีไรพบว่ามันทำไมเท่าเดิม มีเนินลูกนึงยาวมากๆ ตอนขามามันไม่ยาวขนาดนี้ ยาวจะผมเห็นปอม ไกลๆ และคิดว่าถ้าลงเนินลูกนี้ได้คงจะตามปอมทัน ผมก็ปั่นไปเรื่อยๆ จนปอมผ่านเนินไปแล้วผมก็ยังขึ้นเนินลูกนี้ไม่จบเสียที ราวกับปั่นอยู่กับที่ ตอนนี้อาการเจ็บก้นอย่างรุนแรงมันเยือน เจ็บมากกว่าตอนไปนั่งสมาธิวิปัสสนามาก แต่ดีที่ว่าผมสามารถเปลี่ยนอิริยาบทเท่าไหร่ก็ได้ไม่ผิดกติกา แต่เปลี่ยนเท่าไหร่มันก็ไม่หายเจ็บ ผมเลยถือโอกาสปฏิบัติธรรมพิจารณาเห็นเวทนาในเวทนาเสียเลย ผมวิปัสสนาคิดว่าเวทนาเป็นทุกข์ เจ็บหนอ ปวดหนอ เจ็บก้นหนอ เจ็บก้นหนอ เจ็บก้นโว้ย! เรื่อยๆ จนในที่สุดก็เลิกสนใจมันเพราะมันไม่หายเจ็บเสียที ขาก็ปวด น่อง ต้นขา ทั้งซ้าย ทั้งขวา ตอนนี้ผมลืมเรื่องความร้อนของแดดไปสนิทเลย เพราะว่าเจ็บก้น น่อง และต้นขามันรุนแรงมาก สักพักนึงหลังก็เริ่ม แล้วผมก็เห็นป้ายบอกทาง หนองหญ้าปล้อง 22 กม. โอเคผมปั่นด้วยความเร็ว 22 กม./ชม. แปลว่าอีกหนึ่งชั่วโมงจะถึง ตอนนี้บ่ายสามโมงครึ่ง จะถึงประมาณสี่โมงครึ่ง ผมหันไปดูไอ้ดกเป็นระยะๆ ไม่เห็นมันเลย “หรือว่ามันมีทางลัดวะ” หายไปไหนผมก็ไม่ได้ปั่นเร็ว 22 กม./ชม. เอง ตอนนี้ผมระบมไปทั้งตัว จนผมเลิกสนใจความเจ็บปวดและความร้อน โดยสิ้นเชิง อยู่ในโหมด ตัวกูก็ไม่ใช่/ไม่ใช่ตัวกูก็ไม่ใช่ คือให้มันทำงานของมันไปโดยอัตโนมัติผมปั่นบนความว่าง เหมือนที่พุทธทาสสอนให้ว่างจากความยึดมั่นถือมั่นเพราะมันมีแต่ความเจ็บปวดกูไม่เอากะมึงแล้ว ผมปั่นมาเรื่อยๆ จนเห็นป้าย “พระแม่กวนอิมที่ใหญ่ที่สุดในโลก” แปลว่าใกล้จะถึงแล้วสิเพราะเมื่อขามาปั่นออกมาจากโรงพยาบาลแป๊บเดียวก็ถึงตรงนี้ แต่ตอนนี้ความรู้สึกที่ว่าจะแวะไปไหว้ไปดูเสียหน่อยไม่มีแล้ว มีแต่ความรู้สึกว่าปั่นตรงไปเท่านั้น เรื่องอื่นไม่สนใจแล้ว ระหว่างทางเจอหมาทักทายบ้าง ผมชูนิ้วกดไลค์อย่างเดียว ไม่ฮัลโหลด็อกกี้ เพราะไม่อยากพูด ตอนนี้เห็นเนินก็เลิกเกลียดมันแล้ว ช่างมัน เห็นทางลงก็ไม่ดีใจแล้ว ช่างมันปล่อยให้ขามันทำหน้าที่มันไป ผมอยู่ในความว่าง ไม่มีอารมณ์ร่วมกับสิ่งใดๆ อีกต่อไป แยกแล้ว แยกเล่า ก็ไม่ถึง นาฬิกาบอกสี่โมงสิบห้า น่าจะใกล้ถึงมากแล้ว ผมพยายามระเบิดพลังคอสโมแบบเซนต์เซย่าที่ดูตอนเด็กๆ แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นขามันไม่ไปตามใจสั่งแล้ว รูป นาม แยกกันเด็ดขาดตัวกูไม่ใช่ของกูสั่งมันไม่ได้อีกต่อไป จากป้ายเจ้าแม่กวมอิมระยะทางมันน่าจะนิดเดียวสิทำไมไม่ถึงเสียที ระยะทางเป็นเพียงสิ่งสมมติที่สัมพัทธ์กับความมันไม่ใช่ความจริง ความจริงคือไม่ถึงเสียทีโว้ย ผมเลิกสนใจว่ามันจะถึงไม่ถึง กดวอล์คแมนฟังเพลง ไหนๆ ก็ไหนๆ ขาก็หมดความรู้สึกไปแล้ว ฟังเพลงให้เพลินๆ แล้วกัน ทันใดนั้นวัวดำก็มาประกบข้างๆ ไกรกับพี่โจเพิ่งมาถึง ไกรถามว่าเอาน้ำมั้ย? ผมปฏิเสธเพราะขี้เกียจกิน ตอนนี้พอเปิดเพลง เหมือนจังหวะเพลงทำให้ผมเร่งความเร็วขึ้นมาได้เป็น 25 กม./ชม. ปั่นไปอีกไม่นานในที่สุดก็เจอแยกที่จะเลี้ยวเข้าโรงพยาบาลที่หมาย แรงเฮือกสุดท้ายของสุดท้ายก็มาสมทบแต่น้อยนิดคือแรงใจมาอย่างเดียวแรงกายไม่มีแล้ว ปั่นผ่านหมาสามสี่ตัว ผมก็กดไลค์พวกมัน แล้วก็ตะโกนเบาๆ ว่ากู๊ดบายด็อกกี๊ เลี้ยวเข้าโรงพยาบาลเห็นปอมนั่งรออยู่ในลดแล้ว ผมถามหาไอ้ดก นึกว่ามันมาทางลัด ปรากฎว่ามันโทรหาปอมอยู่พอดีบอกว่าอีกสี่ห้ากิโลเมตรจะถึง ผมหมดแรงสุดๆ จอดจักรยานเปลี่ยนชุด กางเกงยีนส์ที่ใส่มาหลวมกว่าเดิมมากเลยคือปั่นจักรยานวันเดียวเอวหายไปเป็นเซ็นติเมตรเลย เปลี่ยนเสื้อผ้าล้างหน้าล้างตาเสร็จพี่โจกับไกรก็มาพอดี เอาจักรยานเก็บขึ้นแร็ค ดกก็ปั่นมาถึงพอดี มันบอกเป็นตะคริวดูจากสภาพแล้วย่ำแย่กว่าผมเยอะ แต่มันยังอุตส่าห์หาคำแก้ตัวได้ ดกมันบอกว่ามันปั่นชมวิว ช้าๆ ชิวๆ ไม่รีบ แต่หน้ามันซีดมากเหมือนถูกดูดวิญญาณไปแล้ว

# เดินทางกลับ
ขับรถกลับกรุงเทพไม่มีอะไรตื่นเต้น แวะซื้อขนมที่บ้านขนมนันทวัน กลับถึงกรุงเทพพวกเรากินเอ็ม เคที่เอกมันกันเป็นการปิดฉากทริปที่สนุกและมันอีกทริปนึง

# ความเปลี่ยนแปลงในตัวเอง
จากที่เห็นความเปลี่ยนแปลงของตัวผมเองหลายครั้งในชีวิต คือไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียน เรื่องงาน เรื่องสุขภาพเรื่องอาหาร สังเกตว่าความเปลี่ยนแปลงจะเห็นขึ้นได้ชัดๆ เมื่อเราทำอะไรที่มันสุดๆ มากๆ เช่นเลิกกินเนื้อสัตว์ตลอดชีวิต อดข้าวเย็นสามเดือน และครั้งนี้คือปั่นจักรยานกลางแดดวันเดียวรวม 115 กิโลเมตร มันเห็นความเปลี่ยนแปลงในจิตใจตัวเองเลยจริงๆ ต้องลองครับ

เทคนิคการแต่งประโยค เราสามารถเลือกใช้ระดับของ”ความทั่วไป” ได้มากมายซึ่งให้ผลต่างกันขึ้นอยู่กับคนอ่านสามารถแปรรูปสิ่งที่ระบุชัดลงไปกลับมาเป็น”ความทั่วไป”ได้แค่ไหนด้วย

Ladder of Abstraction
abstract >> precise
ต.ย.เช่น
ผมเดินทางด้วยระบบการขนส่ง/ผมขึ้นยานพาหนะ/ผมปั่นจักรยาน/ผมขี่เสือมอบ/ผมกระโดดขึ้นสเปเชี่ยลไลส์อัลเลส

เมื่อคืนในบทเรียน”วิธีแต่งประโยค”อาจารย์ยกคำของเกอร์ทรูด สไตน์ที่บอกว่า “Why should a sequence of words be anything but a pleasure?” ผมคิดต่อว่าประโยคไหนที่จะสร้างความพอใจให้ผมได้มากที่สุด ไม่ใช่ “I love you” คิดต่อสิ อีกนิดนึง “I love you too” ต่างหาก เติมคำว่า “เหมือนกัน” ต่อท้ายเพิ่มมิติให้ประโยคนี้คือมันกลายเป็นประโยคที่เป็นปฏิกิริยา เพียงประโยคเดียวแต่เราจะสามารถอนุมานถึงประโยคที่เป็นกิริยาได้เองโดยอัติโนมัติ

แด่คำสัญญาเมื่อเช้า

เวลาที่ใครคนหนึ่งให้คำมั่นสัญญาอะไรกับใครคนหนึ่งอย่างจริงจัง คนคนนั้นมักจะมีเครื่องหมายสำคัญแทนคำสัญญานั้น

แล้วส่วนใหญ่โดยมากก็จะใช้แหวน
แต่สำหรับพี่แหวนทั่วไปใส่แล้ววันหนึ่งก็อาจต้องถอดแล้วหลงลืมได้

แต่พี่ก็มีทางออกแล้วละ

พี่คิดว่าที่ใช้แหวนของดวงดาวดีที่สุด
ตราบใดที่แหวนรอบดวงดาวนั้นยังคงอยู่
คำสัญญาก็จะถูกรักษาไว้ตราบนั้น

เมื่อมองท้องฟ้ายามดึกดื่นทุกครั้ง
พี่ก็จะระลึกย้ำเตือนถึงคำมั่นที่ให้ไว้
ไม่สามารถลืมได้เลย

สำหรับเธอ
ฉันขอเพียงเป็นดาวตก ที่หวังให้เธอได้สมปรารถนา
และแม้ว่าความปรารถนานั้น ฉันสามารถให้แก่เธอได้ ฉันจะทำ

หากไม่แล้ว…
แค่เป็นเพียงสายแห่งแสงพาดผ่านท้องฟ้าในราตรีที่เงียบงันของเธอก็พอ